تبلیغات
ولایت مدار - اسم اعظم
 

اسم اعظم:

درباره "اسم اعظم خداوند" روایات گوناگونی وارد شده و از آن ها چنین استفاده می شود که هر کس از این اسم با خبر باشد، نه فقط دعایش مستجاب است، بلکه با استفاده از آن می تواند به فرمان خدا در جهان طبیعت تصرف کند و کارهای مهمی انجام دهد. به عنوان مثال در روایات آمده که "آصف بن برخیا" وزیر حضرت سلیمان که تخت عظیم بلقیس، ملکه سرزمین سب (یمن) را در کمتر از چشم برهم زدنی به نزد حضرت سلیمان در شام حاضر کرد، اسم اعظم می دانست.

امام باقر (ع) در ارتباط با این اسم اسرار آمیز می فرمایند:

اسم اعظم خدا هفتاد و سه حرف است.  (اصول کافی، کتاب الحجه)

هر کدام از پیامبران و پیشوایان بزرگ به تعدادی از این حروف دست یافته بودند. مثلا امام باقر (ع) در ادامه حدیث بالا متذکر می شوند که آصف بن برخیا یک حرف از اسم اعظم را در نزد خود داشت.

امام صادق (ع) می فرمایند:

به عیسی بن مریم دو حرف داده شد که با آن ها کار می کرد؛ و به موسی چهار حرف، و به ابراهیم هشت حرف، و به نوح پانزده حرف، و به آدم بیست و پنج حرف داده شد.

(اصول کافی، کتاب الحجه)

در اینجا مقام و عظمت اهل بیت (ع) و آخرین بازمانده آن ها، حضرت مهدی (عج) مشخص می شود:

امام هادی (ع) فرمودند:

اسم اعظم خدا هفتاد و سه حرف است. آصف (بن برخیا) یک حرف را داشت و چون به زبان آورد، زمین میان او و شهر سبا شکافته شد و او تخت بلقیس را به دست گرفت و به سلیمان رسانید؛ سپس زمین به حالت اول بازگشت؛ و این ها در کمتر از چشم بر هم زدنی انجام شد. و نزد ما (اهل بیت) هفتاد و دو حرف از اسم اعظم است؛ و یک حرف نزد خداست در عالم غیب، به خود اختصاص داده است. (اصول کافی، کتاب الحجه)

مرحوم آیت الله بهجت قدس سره فرمودند:

حضرت غائب (عج) دارای بالاترین علوم است، و اسم اعظم بیش از همه در نزد خود آن حضرت است.

(در محضر آیت الله بهجت، ج 2، ص 299)  

 

آری، ما شیعیان چنین گنجینه عظیمی داریم. کسی که قابل توصیف نیست و جهان تشنه ظهور اوست. اما متاسفانه در راه شناختن و شناساندن او به دیگران بسیار کم کاریم:

مقوله مهدویت در هیچ یک از دو نهاد آموزش و پرورش و دانشگاه، جایگاه شایسته ای ندارد. در درس های عمومی دانشگاهی به جز چند صفحه محدود، دیگر نشانی از آن نیست و در آموزش و پرورش هم آن قدر کم رنگ و ضعیف است که با بررسی و پژوهش در متون درسی، عرق شرم بر جبینمان می نشیند و از آن امام و ولی نعمتمان، بسی خجالت می کشیم.

(آیت الله پور سید آقایی، با جاری انتظار، ص 43)

اللهم عجل لولیک الفرج