تبلیغات
ولایت مدار - شعری بسیار زیبا و پر مفهوم

شعری بسیار زیبا و پر مفهوم

  

من نمی خواهم که بعد از مــــــــــرگ من افغان کنند

 

دوستان گــــــــــــــــــــریان شوند و دیگران نالان کنند

 

من نمی خواهم کـــــــــــــــــه فرزندان و نزدیکان من

 

ای پــــــدر جان ! ای عمــــــو جان! ای برادر جان کنند

 

من نمی خواهم پی تشییع مـــــــــــــن خویشان من

 

خویش را از کــــــــار وا دارند و ســـــــــــــرگردان کنند

 

مـــــــــــن نمی خواهم پــــــــــــی آمرزش من قاریان

 

با صدای زیـــــــــــر و بم ترتیل الــــــــــــــــرحمن کنند

 

مــــــــــن نمی خواهم خـــــــــدا را گوسفندی بیگناه

 

بهر اطعام عــــــــــــــــزادارن مـــــــــــــــن قربان کنند

 

مــــــــــن نمی خواهم که از اعمال نا هنجار مــــــــن

 

ز ایزد منان در ایــــــــــــــــن ره بخشش و غفران کنند

 

آنچه در تحسین مـــــــــــــن گویند بهتان است و بس

 

مـــــــــــــن نمی خواهم مــــــــــــرا آلودۀ بهتان کنند

 

جان من پاک است و چون جان پاک باشد باک نیست

 

خود اگــــــــــــــر ناپاک تــــــــــــن را طعمۀ نیران کنند

 

در بیابانی کجا از هـــــــــــــــــــــر طرف فرسنگهاست

 

پیکـــــــرم را بی کفن بی شســـــتشو پنهان کنند

 

 


شعری در مورد زندگی

 

زندگی یعنی چه؟ یعنی آرزو كـــــــــم داشتن

 

چون قناعت پیشگان روح مـــــــــــكرم داشتن

 

جامه ی زیبا بـــــــــــــــــر اندام شرف آراستن

 

غیـــــــــــــــــر لفـــظ آدمی معنای آدم داشتن

 

قطره ی اشـــــــكی به شبهای عبادت ریختن

 

بـــــــــــــر نگین گونه ها الماس شبنم داشتن

 

نیمشب هــــــا گردشی مســــتانه در باغ نیاز

 

پاكی عیسی گـــــــــــزیدن عطر مریم داشتن

 

با صفای دل ســــتردن اشك بـــــــی تاب یتیم

 

در مقام كعبه چشــــمی هم به زمزم داشتن

 

تا بــــــــــــــرآید عطر مستی از دل جام نشاط

 

در گلاب شادمانی شـــــــــــــربت غم داشتن

 

مهتر رمــــــز بزرگی در بشر دانی كه چیست

 

مردم محتاج را بــــــــــــــــر خود مقدم داشتن

 

مهلت ما اندک اســـت وعمر ما بسیار نیست

 

در چنین فــــــرصت مرا با زندگی پیکار نیست

 

سهم ما چون دامنی گل نیست در گلزار عمر

 

یار بسیار اســـــــــــت اما مهلت دیدار نیست

 

آب و رنگ زندگی زیباست در قصــــــــــر خیال

 

جلوه ایــــــن نقش جز بر پرده ی پندار نیست

 

با نسیم عــــــــــــــشق باغ زندگی را تازه دار

 

ورنه کـــــــــار روزگار کهنه جــــز تکرار نیست

 

شعری زیبا

 

 

درین ســـــــــرای بــــی کسی ، کسی به در نمیزند

 

بــــــــه دشت پـــــــــــــــــــرملال ما ، پرنده پر نمیزند

 

یکی ز شــــــــب گـــــــــــرفتگان ، چراغ بر نمی کند

 

کســـــــــــــــی به کوچه سار شب، در سحر نمیزند

 

نشـــــــــــسته ایم در انتـــــــــظار این غبار بی سوار

 

دریغ کـــــــــــــز شبی چنـــــین ، سپیده سر نمیزند

 

گـــــــــذر گهی اســــت پرستم، که اندرو به غیر غم

 

یکــــــــی صلای آشنا، بــــــــــــــــــــه رهگذر نمیزند

 

دل خــــــــــــراب من دگـــــــــــــر خراب تر نمی شود

 

کــــــــــه خنجر غمت از ایـــــــــــن ، خرابتر نمی زند

 

چه چشم پاسخ است از این ، دریچه های بسته ات

 

برو که هیچکس نــــــدا، به گوش کـــــــــــر نمی زند

 

نــــــه سایه دارم و نـــــــــه پر، بیفکنندم و سزاست

 

اگــــــــــر نه بــــــــــــر درخت تر، کسی تبر نمی زند

 

 

شعر زیبای لیلی و مجنون

 

 

یک شبی مجنون نمـــــازش را شکست

 

بی وضـــــــــــــو در کوچه لیلی نشست

 

عشق آن شب مست مستش کرده بود

 

فارغ از جام الستش کـــــــــــــــــرده بود

 

گفت یا رب از چه خوارم کــــــــــــرده ای

 

بـــــــــــــــــر صلیب عشق دارم کرده ای

 

خسته ام زین عشـــــــق دل خونم مکن

 

مــــــــــــــــن که مجنونم تو مجنونم نکن

 

مـــــــــــــــــــــرد این بازیچه دیگر نیستم

 

این تـــــــــــــو و لیلای تــــــو من نیستم

 

گفـــــــــــــت ای دیــــــــوانه لیلایت منم

 

در رگت پیــــــــــــــــدا و پنهانــــــت منم

 

ســـــــــــــــــــــالها با جور لیلا ساختی

 

مـــــــــــــــــــن کنارت بودم و نشناختی

 

عشــــــــــــــــــق لیلی در دلت انداختم

 

صــــــــــــد قمار عشـــــــق یکجا باختم

 

کــــــــردمت آواره صحــــــــــــــرا ، نشد

 

گفتم عاقل میشوی امـــــــــــــــــا نشد

 

سوختم در حســـــــــــــــــرت یک یاریت

 

غــــــــــــیر لیلا بــــــــــــــر نیامد از لبت

 

روز و شـــــــــــــب او را صدا کردی ولی

 

دیـــــــدم امشب با منـــــــی گفتم بلی

 

مطمئن بـــــــــودم به من ســـــر میزنی

 

بر حــــــــــــــــــریم خانه ام در می زنی

 

حال ، ایــــــن لیلا که خوارت کـــرده بود

 

درس عشقش بـــــــــی قرارت کرده بود

 

مـــــــــــــرد راهش باش تا شاهت کنم

 

صد چـــــــــو لیلی کشته در راهت کنم

 

 

  

شعر زیبای عاشقانه از فریدون مشیری

 

 

می خواهـــم و می خواستمت تا نفسم بود

 

می سوختم از حسرت و عشقِ تو بَسَم بود

 

عشــــــــــق تو بَسَم بود که این شعله بیدار

 

روشـــــــنگرِ شبــــــــــــهای بلندِ قفسم بود

 

آن بختِ گُریزنده دمی آمــــــــــــد و بگذشت

 

غــــــــــم بود که پیوسته نفس در نفسم بود

 

دسـت من و آغوش تو ! هیهات ! که یک عمر

 

تنها نفسی با تو نشستن هوســـــــــــم بود

 

بالله که بجز یادِ تو ، گــــر هیچ کسم هست

 

حاشـا که به جز عشق تو گر هیچ کسم بود

 

لب بســـــــته و پر سوخته ، از کوی تو رفتم

 

رفتم ، بـــــــــخدا ، گر هوسم بود بَسَم بود !

 

 

 


شعر دوبیتی و سه بیتی عاشقانه زیبا

 

 

 

بــود ســــــــــــــــوزی در آهنگم خدایا

 

تــــــــــــــــو میدانی چه دلتنگم خدایا

 

دگـــــــــــــــــــــــر تاب پریشانی ندارم

 

نه از آهـــــــــــــــن نه از سنگم خدایا

 

(مهدی سهیلی)

 

********

 

دل میبری و روی نهان میــــکنی چرا؟

 

خود میکشی مرا و فغان میکنی چرا؟

 

گــــر در کمین کشتن عشاق نیستی

 

تیر کـــرشمه را به کمان میکنی چرا؟

 

گـــر درخیال  مرهم دلهای خسته ای

 

آن تار طره مشک فشان میکنی چرا؟

 

شعر عاشقانه زیبا

 

 

 

 

گاه شــــــــمع و گاه گل، گه لاله و گه پروانه ام

 

آتشـــــــــــــم ، داغم سرا پا عاشقم ، دیوانه ام

 

گرچه هر شب بزم خود را پرتو افشانم چو شمع

 

غــــــــــم فراتر باشــــــد از شام غریبان خانه ام

 

از کســـــی گر مهر بینم ، جان فشانم بی دریغ

 

هـــــــــــر کجا شمع وفا روشن شود ، پروانه ام

 

تا دلـــــــــــم شد آشنا با عشق آن بیگانه خوی

 

جــــــــــــز نگاهش با نگاه دیگــــــــران بیگانه ام

 

بســــکه گفتم شـرح گیسویش به شبهای دراز

 

عــــــمر من کوته شــــــد وکوته نشد افسانه ام

 

 


شعری زیبا و ناب

 

امــــــــــــــــروز نه آغاز و نه انجام جهان است

 

ای بس غم و شادی، که پس پرده نهان است

 

گـــــــــر مرد رهی ؛ غم مخور از دوری و دیری

 

دانی کــــــــــــــه رسیدن هنر گام زمان است

 

تـــــــــــــــــــــــو رهرو دیرینه سرمنزل عشقی

 

بنگر کـــــــــه ز خون تو به هر گام نشان است

 

آبی کــــــــــــــــه بر آسود ، زمینش بخورد زود

 

دریا شـــــــــــود آن رود که پیوسته روان است

 

از روی تـــــــــــــــــــــو دل کندنم آموخت زمانه

 

این دیده از ان روست که خونابه فشـان است

 

دردا و دریغا کـــــــــــــــــــه در این بازی خونین

 

بازیـــچه ایام دل آدمیــــــــــان اســــــــــــــــت

 

 


شعر زیبای (نگاهی از ابریشم)



ای نگاهــــت نخی از مخـــــــمل و از ابریشم



چند وقتیست که هر شب به تو می اندیشم


به تو ، آری به تو ، یعنی به همان منـــظر دور


به همان ســــبز صمیمی ، به همان باغ بلور


به همان سایه ، همان وهم ، همان تصویری


که ســـــــــراغش ز غزلهای خودم می گیری


به تبسم ، به تکلم ، به دلارایی تـــــــــــــــــو


به خموشی ، به تماشا ، به شـــــکیبایی تو


به نفســــهای تو در سایه ی سنگین سکوت


به ســـــخنهای تو با لهجه ی شیرین سکوت


شــــبحی چند شبی آفت جانم شده است


اول نام کســــــــــــــی ورد زبانم شده است


در من انگار یکــــــــــی در پی انکار من است


یک نفر مثــــــل خودم عاشق دیدار من است


یک نفر ســاده ، چنان ساده که از سادگیش


می شود یک شـــــــبه پی برد به دلدادگیش


یک نفر ســبز ، چنان سبز که از سرسبزیش


میتوان پل زد از احــــساس خدا تا دل خویش


آه ای خواب گـرانسنگ سبکبار شــــــــــــده


تو که بــــــــــــــــر روح من افتاده و آوار شده


آه ای بی رنگ تـــــر از آینه یک لحظه بایست


راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست ؟


اگر این حادثه هـــــــــر شبه تصویر تو نیست


پس چرا رنگ تـــــــــو و آینه اینقدر یکیست ؟


آری آن سایه که شـــب آفت جانم شده بود


آن الفبا که هــــــــــــــمه ورد زبانم شده بود


اینک از پشــــــــــت دل آینه پیدا شده است


خود تماشــا گه این خیل تماشا شده است


آن الــــــــــــــــفبای دبستانی دلخواه ؛ تویی


عشق مــن ، آن شبح شاد شبانگاه ؛ تویی


حتم دارم که تویی آن شـــــــــــبح آینه پوش


عاشقی جرم قشنگیست ، به انکار مـکوش 


یاسمی