تبلیغات
ولایت مدار - وصیت نامه کریم اهل بیت
به حق آن خداوندى كه مكّه را حرم محترم گردانیده كه حسن فرزند على و فاطمه اَحَقّ است به رسول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلّم و خانه او از آنها كه بى رخصت داخل خانه او گردیده اند.
وصیت نامه کریم اهل بیت
سرویس مذهبی افکار- وصیّت نامه امام حسن علیه السّلام:

این وصیّتى است از حسن بن على بن ابى طالب به سوى برادر خود حسین بن على علیه السّلام.

گواهى مى دهم به وحدانیّت خدا كه در خداوندى شریك ندارد و اوست سزاوار پرستیدن و در معبودیت شریك ندارد و در پادشاهى، كسى شریك او نیست و محتاج به معین و یاورى نیست و همه چیز را او خلق كرده است و هر چیز را او تقدیر كرده و او سزاوارترین معبودین است به عبادت و سزاوارترین محمودین است به حمد و ثنا.

هر كه اطاعت كند او را رستگار مى گردد و هر كه معصیت و نافرمانى كند او را گمراه مى شود و هر كه توبه كند به سوى او هدایت مى یابد، پس وصیّت و سفارش مى كنم تو را اى حسین در حق آنها كه بعد از خود مى گذارم از اهل خود و فرزندان خود و اهل بیت تو، كه درگذرى از گناهكاران ایشان و قبول كنى احسان نیكوكاران ایشان را و خَلَف من باشى نسبت به ایشان و پدر مهربان باشى براى آنها، و آنكه دفن كنى مرا با حضرت رسالت پناه صلى اللّه علیه و آله و سلّم همانا من اَحقّم به آن حضرت و خانه او از آنهائى كه بى رخصت او داخل خانه او شده اند و حال آنكه حق تعالى نهى كرده است از آن، چنانچه در كتاب مجید خود فرموده : (یا اَیُّهاَ الَّذینَ آمَنُوا لا تَدْخُلوُا بُیُوتَ النَّبِىِّ اِلاّ اَنْ یُوءْذَنَ لَكُم)

پس به خدا سوگند كه حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله و سلّم رخصت نداد ایشان را در حیات خود كه بى اذن داخل در خانه او شوند و هم رخصتى به ایشان نرسید بعد از وفات آن حضرت ولكن ما مأذونیم و رخصت داریم تصّرف نمائیم در آنچه از آن حضرت به میراث به ما رسیده است؛ پس اى برادر، اگر آن زن مانع شود سوگند مى دهم تو را به حق قرابت و رحم كه نگذارى در جنازه من قطره ای خون بر زمین ریخته شود تا حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله و سلّم را ملاقات كنم و نزد او مخاصمه نمایم و شكایت كنم به آن حضرت از آنچه بعد از او از مردم كشیدم.

و موافق روایت (كافى ) وغیره فرمود: پس جنازه مرا حمل دهید به بقیع و در نزد مادرم فاطمه سلام الله علیها دفن كنید. چون از وصایاى خویش فارغ گردید دنیا را وداع كرده به سوى بهشت خرامید.

ابن عبّاس گفت كه چون آن حضرت به عالم بقا رحلت فرمود، امام حسین علیه السّلام مرا و عبداللّه بن جعفر و على پسر مرا طلبید و آن حضرت را غسل داد و خواست كه در روضه منوره حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله و سلّم را بگشاید آن حضرت را داخل كند، پس مروان و آل ابى سفیان و فرزندان عثمان جمع گشتند و مانع شدند و گفتند: عثمان شهید مظلوم به بدترین مكانها در بقیع دفن شود و حسن علیه السّلام با رسول خدا، این هرگز نخواهد شد تا نیزه ها و شمشیرها شكسته شود و جعبه ها از تیر خالى شود!؟

امام حسین علیه السّلام فرمود به حق آن خداوندى كه مكّه را حرم محترم گردانیده كه حسن فرزند على و فاطمه اَحَقّ است به رسول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلّم و خانه او از آنها كه بى رخصت داخل خانه او گردیده اند، به خدا سوگند كه او سزاوارتر است از حمّال خطاها كه ابوذر را از مدینه بیرون كرد و با عمار و ابن مسعود كرد آنچه كرد و قُرُق كرد اطراف مدینه و چراگاه آن را و راندگان رسول خدا صلى اللّه علیه و آله و سلّم را پناه داد.